چالش فراگیری دیزاین، بیشتر از کمبود منابع، تعدد مسیرها و گمشدن اولویتهاست؛ اینکه از بین این حجم از محتوای متنوع، واقعاً چه چیزی مهمتره، انگیزهای شد تا هشت سال پیش این دوره را طراحی کنم؛ تا با یک نقشهراه روشن و آزمودهشده، مهمها را از حاشیهها جدا کنیم، بین دانستن و توانستن پل بزنیم و در یک مدتی کوتاه و هدفمند، برای ورود به بازار کار دیزاین به حداکثر آمادگی برسیم.
هیچوقت بهاندازهٔ امروز به آموزش و منابع رایگان دسترسی نداشتیم. مسئله دیگه پیدا کردن محتوا نیست؛ مسئله پیدا کردن مسیر درست میان انبوه مسیرهاست. هر کسی چیزی را مهمتر میدونه و در نهایت، سؤال اصلی بیجواب میمونه: واقعاً چه چیزی ارزش یادگرفتن داره و اولویت با چیه؟
هر هفته یک نسخهٔ تازه برای یادگیری، یه دورهٔ جدید ذخیره میکنیم و چند ابزار دیگه به فهرستمون اضافه میشه. «چیزهایی که باید بلد باشیم» بیشتر و بیشتر میشن، اما بهجای اینکه مسیر روشنتر بشه، شروع کردن سختتر و دورتر میشه.
فیگما رو بلدیم. ولی تا یکی میپرسه «چرا این دکمه اینجاست؟»، جوابمون میشه سلیقه. یاد گرفتیم بسازیم اما یاد نگرفتیم استدلال کنیم.
نمیدونیم کارمون واقعاً چقدر خوبه، چه مهارتهایی هنوز کم داریم و از چه نقطهای میتونیم بگیم برای ورود به بازار کار آمادهایم. وقتی معیار روشنی برای سنجیدن خودمون نداریم، حتی پیشرفتکردنمون هم به چشم نمیاد.
تجربهٔ کاربر مهمه، اما بخشی از ماجراست. اینجا قرار نیست ابزار و متد حفظ کنیم؛ قراره یاد بگیریم به محصول فکر کنیم، مسئله رو خوب بفهمیم و کلنگر طراحی کنیم.
فقط خروجی تحویل نمیده؛ میپرسه دیزاین چه تغییری ایجاد کرده و از کجا میدونیم بهتر شده. تصمیمهاش رو با شواهد میسنجه، نه فقط سلیقه و شهود.
فقط یک صفحه یا فیچر رو نمیبینه؛ کاربر، محصول، کسبوکار و محدودیتهای فنی رو کنار هم میذاره تا بفهمه هر تصمیم، کجای تصویر بزرگتر قرار میگیره.
دیزاین رو در انزوا جلو نمیبره؛ با محصول، فنی و بقیهٔ تیم مسئله رو میفهمه، تصمیم میسازه و جلو میبره. همکاری براش مرحلهای از فرایند نیست؛ بخشی از خودِ دیزاینه.
یه شروع جدی و ساختارمند، نه یه دورهٔ دیگه که فقط لیست کارهای نکرده رو بلندتر کنه.
مدتیه دیزاین میکنیم، ولی حس میکنیم بعضی پایهها رو هیچوقت درست یاد نگرفتیم.
PM، Founder یا Marketer هایی که میخوان بفهمن از دیزاینر چی باید بخوان.
این دوره را از کتابی ننوشتم؛ از دلِ جادهای بیرون آمد که خودم ۲۱ سال روی آن قدم زدهام. دیزاین، دستکم برای من، چیزی نبود که در صفحهای سفید جا بگیرد — چیزی بود که باید لمسش میکردم، گاهی گم میشدم، و دوباره راه را پیدا میکردم.
در این سالها گاهی پشتِ میزِ طراحی نشستهام، گاهی کنار طراحان تازهکار ایستادهام تا اولین قدمهایشان را بردارند، و گاهی همراهِ تیمهایی بودهام که دنبال جوابی برای پرسشی نیمهتمام میگشتند. اسمِ این کار هرچه باشد — طراحی، مربیگری، مشاوره — ریشهاش یکیست: پیش از رسیدن به شاخهها، همیشه اول ریشه را میکاوم.
آنچه در این مسیر مرا پیش برده، بیشتر شوقِ کشف بوده تا چیزی که در پایانِ راه بدرخشد. ابزارها میآیند و میروند، مثلِ فصلها؛ اما توانِ پرسیدنِ سؤالِ درست، مثلِ قطبنما، همیشه همراهم مانده.
مسیر همیشه صاف نبوده. بارها اشتباه کردهام، بارها از نو شروع کردهام — و هر بار، همان اشتباه چیزی به من آموخته که هیچ کتابی نمیتوانست. چشمانداز را روشن نگه میدارم، اما گامها را آرام برمیدارم؛ صبر، در این کار، از عجله بیشتر به مقصد میرساند.
در انتظار پاسخ.
این اردو کاریابی نیست و استخدام رو تضمین نمیکنه. کاری که میکنه اینه که آمادگی اولیهمون رو بسازه. قدم آخر با خودمونه و با بازار.
آره، Chapter 05 مال همینه. ولی موضوع اردو ابزار نیست؛ ابزار درِ ورودیه، نه مقصد.
ضبطش تو پنل هست، پس از مسیر عقب نمیمونیم. ولی اون هفته یه چیزی رو از دست دادیم که تو ضبط نیست: پرسیدن.
در انتظار پاسخ.
در انتظار پاسخ.
اردوی بعدی از چهارشنبه 25 شهریور شروع میشه. ظرفیت محدوده.
ایمیل یا شماره رو میذاریم تا وقتی ثبتنام اردوی بعد باز شد خبر بدیم.